تمدن چند هزار ساله، اما بدون فرهنگسرا !
بافق؛ شهری که با ریشههای عمیق تمدنی و ظرفیتهای انسانی بینظیرش، امروز با یک شکاف بزرگ میان “تاریخ و واقعیت” روبروست. چگونه شهری با این پیشینه فرهنگی و این حجم از هنرمندان و فرهیختگان، همچنان از داشتن یک فرهنگسرای رسمی و متمرکز محروم مانده است؟ این پرسشی است که نه از سر سیاست، بلکه از دلِ نیاز فرهنگی جامعه بافق مطرح میشود.
بافق، شهری با ریشههای عمیق در تاریخ و فرهنگ ایران، امروز در نقطهای ایستاده که یک پرسش جدی را پیش روی ما میگذارد: چگونه ممکن است دیاری با این پیشینه تمدنی، این ظرفیت انسانی و این تعداد فرهیخته، هنوز از داشتن یک فرهنگسرای رسمی و متمرکز بیبهره باشد؟
بافق تنها یک شهر کویری نیست؛ بخشی از حافظه فرهنگی ایران است. تمدن چند هزار ساله این دیار در لایههای تاریخ و روایتهای مردمی تنیده شده و نسلهای متوالی فرهنگدوستی و هنرپروری را در رفتار و زیست خود حفظ کردهاند. همین پیشینه، بافق را در جایگاهی قرار میدهد که انتظار میرود زیرساختهای فرهنگی آن همسنگ این تاریخ باشد.در این شهر، شاعران، نویسندگان، خوشنویسان، نقاشان، موسیقیدانان و هنرمندان صنایعدستی کم نیستند؛ اما نبود یک مرکز فرهنگی رسمی باعث شده بسیاری از این استعدادها در سکوت بمانند. امروز تنها یکی دو مکان کوچک برای شعرخوانی وجود دارد؛ فضاهایی که نه امکانات لازم دارند و نه استانداردهای مناسب برای فعالیتهای هنری را تأمین میکنند. این پراکندگی، در شهری با این ظرفیت، بیش از یک کمبود ساده است و نشاندهنده فاصله میان توان فرهنگی و زیرساخت موجود است.
جامعه بافق مذهبی، خانوادهمحور و فرهنگدوست است. وجود یک فرهنگسرا نه تنها با ارزشهای این شهر تعارضی ندارد، بلکه میتواند در چارچوب همین ارزشها فضایی سالم و امن برای زنان و مردان فراهم کند. کلاسهای گلدوزی، خیاطی، نقاشی، شعر، موسیقی، صنایعدستی و دیگر هنرهای ایرانی میتوانند زیر نظر یک ارگان رسمی برگزار شوند و به بافق هویت فرهنگی منسجمتری ببخشند. جالب اینکه در گذشته های دور ، بافق مرکزی به نام «زنان» داشت که انواع آموزشهای هنری و مهارتی را به بانوان ارائه میکرد؛ تجربهای ارزشمند که نشان میدهد این شهر سابقه ایجاد فضاهای فرهنگی را داشته است.بافق با تمدن چند هزار سالهاش، با روشنفکران و هنرمندان فراوانش و با ظرفیتهای انسانی کمنظیرش، سزاوار داشتن یک فرهنگسرای واقعی است؛ مرکزی که گذشته پرافتخار را به آیندهای روشن پیوند دهد و این دیار را از حاشیهنشینی فرهنگی به جایگاه شایستهاش در ایران برساند. این مطالبه نه سیاسی است، نه جناحی؛ بلکه خواستهای فرهنگی، اجتماعی و ملی است
.در این میان، هفتهنامه افق کویر، نیز سالهاست با طرح دغدغههای فرهنگی و اجتماعی، نقش مهمی در یادآوری نیازهای واقعی شهر داشته و بارها بر ضرورت ایجاد زیرساختهای فرهنگی تأکید کرده. رسانهها و فضای مجازی همواره یکی از پایههای شکلگیری مطالبهگری فرهنگی بودهاند و امروز نیز میتوانند صدای هنرمندان و مردم بافق در مسیر ایجاد یک فرهنگسرای واقعی باشند.در نهایت، بافق با این همه ظرفیت و پیشینه، نباید بدون یک مرکز فرهنگی متمرکز باشد. فرهنگسرا میتواند نقطه اتصال گذشته و آینده، سنت و نوآوری، و استعدادهای خاموش بافق با صحنه ملی هنر ایران باشد.
جعفرزاده
🗞 این خبر در شماره ۱۲۳۶ صفحه ۴ روزنامه چاپ شده است.
