« کودکی که در قاب گوشی گم می‌شود»

پدرومادران عزیز:
این روزها در بسیاری از خانه‌هایمان، آرام‌ترین عضو خانواده، دیگر مادر یا پدر نیست… بلکه «گوشی همراه» است.
کودکانمان از همان ماه‌های اول، با لالاییِ «بازی موبایل» آرام می‌گیرند و با طلوع «یوتیوب» از خواب بیدار می‌شوند.
اما بیایید با خودمان روراست باشیم:
وقتی کودک ساعتها به صفحه‌ی بی‌صدا خیره می‌شود، دست‌های کوچکش دیگر خاک بازی نمی‌کنند،
چشمانش آسمان آبی را نمی‌بینند،
صدایش صدای باد و پرنده را نمی‌شنود.
و بدتر از همه؛ قلب کوچکش دیگر احساس امنیت نگاه مادر یا خنده‌ی پدر را تجربه نمی‌کند.
چه می‌شود اگر…؟
از امروز، فقط برای یک ساعت، گوشی‌ها را کنار بگذاریم؟
در کنار هم غذا بخوریم، بدون زنگ اعلان‌ها.
به جای «سه دقیقه دیگه تموم میشه»، برای بچه‌ها قصه بگوییم.
با کاغذ و قیچی یک ماسک درست کنیم، یا با هم آشپزی کنیم.
اجازه دهیم کسل شدن، جرقه‌ی خلاقیتشان شود، نه دکمه‌ی «بازی بعدی».
یادمان نرود:
کودکان ما نیاز به توجه واقعی دارند، نه توجه آبیِ نوتیفیکیشن‌ها.
وقتی دائماً مشغول گوشی باشیم، به آن‌ها یاد می‌دهیم که یک انسان بی‌حرکت، مهم‌تر از یک کودک زنده و پویاست.
اما وقتی گوشی را زمین می‌گذاریم، به آن‌ها می‌گوییم:
«تو برای من از هر نوتیفی، از هر لایک، از هر کلیپ مهم‌تری».
بیایید با هم قرار بگذاریم:
· ساعت‌های عاری از گوشی در خانه (مثلاً موقع شام، قبل از خواب)
· استفاده‌ی آگاهانه از گوشی برای بچه‌ها (حداکثر نیم ساعت در روز)
· و مهم‌تر از همه: خودمان الگوی خوبی باشیم.
کودکانمان در آینده، آن‌چه را امروز از ما می‌بینند، تکرار خواهند کرد.
بیایید به جای «دفعه‌ی بعد»، از همین امروز شروع کنیم.
برایشان کودکی واقعی بسازیم، پر از دویدن، خندیدن، پرسیدن و عشقِ بدون فیلتر.
با مهر یک پدر؛مادر که می‌داند بزرگ‌ترین گنج خانه‌اش، گوشی نیست؛ فرزندش است.
یلدا سادات میرعلمی