به گزارش پایگاه خبری افق بافق؛ به مناسبت 30 اردیبهشت روز ملی جمعیت، خبرنگار افق بافق به سراغ خانوادهای رفته است که با توکل به خداوند متعال، باور به برکت فرزندآوری و همراهی در مسیر زندگی، الگویی از عشق، صبر و پویایی را به نمایش گذاشتهاند. این خانواده، در دل دشواریهای اقتصادی و با وجود محدودیت های معیشتی، توانستهاند با همدلی و پشتکار، نهال خانواده ای پربار را آبیاری کنند.در ادامه، گفتوگو با “فاطمه حبیبیان”، مادر ۲۹ ساله و دارای چهار فرزند را میخوانید.
پیش از هر چیز، همسری و مادری شایسته باشم
“فاطمه حبیبیان” که متولد ۱۳۷۵ و دارای مدرک کارشناسی علوم تربیتی و مدرک پیشرفته باشگاه خبرنگاران جوان صداوسیمای یزد است، در کنار فعالیتهایش، بهصورت پارهوقت در زمینه آموزش “فن بیان” نیز فعالیت میکند. وی درباره رویکردش به زندگی میگوید: چند سال پیش از سوی آموزش و پرورش به من پیشنهاد شد که فن بیان را در مدارس تدریس کنم، اما با توجه به جایگاه مادری که برای خودم ترسیم کرده بودم، ترجیح دادم نقش اصلیام در زندگی، مادری باشد و در کنار آن به فعالیت شغلی بپردازم. برای من بسیار مهم است که پیش از هر چیز، همسری و مادری شایسته باشم و سپس به سایر فعالیتها بپردازم.
آغاز زندگی مشترک با تکیه بر سادگی
وی در تشریح آغاز زندگی مشترکش گفت: 12 سال پیش با همسرم که تفاهم اخلاقی داشتیم، ازدواج کردم. در زمان خواستگاری، همسرم ۲۲ ساله و سرباز بود و من ۱۸ سال سن داشتم؛ عقد و جشن ما بهصورت ساده و در یک شب برگزار شد.
زندگی در خانه ۲۵ متری
“حبیبیان” ادامه میدهد: عقد ما در امامزاده عبدا…(ع) بافق برگزار شد. در آن دوران در خانهای بسیار کوچک و ۲۵ متری زندگی خود را آغاز نمودیم. سه ماه بعد از عروسی باردار شدم و همسرم به سربازی رفت. اولین فرزندم در سال ۱۳۹۴ به دنیا آمد، در حالی که هنوز پنج ماه از خدمت همسرم باقی مانده بود. بهخوبی به یاد دارم که در آن زمان درآمد چندانی نداشتیم؛ چراکه وام ازدواج گرفته بودیم و بخشی از حقوق سربازی همسرم صرف بازپرداخت آن میشد. با این وجود، با همان امکانات ناچیز زندگی را آغاز کردیم و یک سال و دو ماه بعد، فرزند دومم “محسن” را باردار شدم.
رزقی که به واسطه همین فرزندان وارد زندگی ما شد
وی درباره سختیهای مسیر و برکت فرزندان افزود: ما ۱۲ سال است ازدواج کردهایم، اما همسرم در شش سال اخیر بهطور جدی وارد بازار کار شده است. در این مدت، او کارهای پارهوقت مختلفی را تجربه کرده است. در این سالها، برکت و روزی عجیبی را در زندگیمان دیدهایم؛ رزقی که به واسطه همین فرزندان وارد زندگی ما شد و بهمعنای واقعی تجربه کردیم که رزاق خداوند است.
در کنار فرزندانم رشد و مسیر پیشرفت را ادامه دادم
وی با اشاره به فعالیتهای علمی و شغلیاش گفت: همسرم اکنون کارمند بخش گندله است. زمانی که فرزندانم به دنیا میآمدند، من نیز همزمان درس میخواندم و یادگیریهایم را در فواصل رسیدگی به فرزندان دنبال میکردم. بسیاری تصور میکنند فرزندآوری مانع یادگیری و رشد فردی میشود، اما من در کنار فرزندانم رشد کردم و مسیر پیشرفت را ادامه دادم.
“حبیبیان”با اشاره به چالشهای دریافت زمین در طرح فرزندآوری بیان کرد: ما به رزق الهی بسیار معتقدیم. البته هنوز خانهای به نام خودمان نداریم، اما خوشبختانه دستمان به دهانمان میرسد. درباره زمین طرح فرزندآوری نیز یک سال پیش که فرزند آخرم به دنیا آمد، کارهای مربوط به آن را انجام دادیم، اما متأسفانه هنوز خبری نشده است.
تأثیر یک کلام در من
وی در پاسخ به این پرسش که آیا تصمیم دارید راه فرزندآوری را ادامه دهید یا خیر، گفت: زمانی که محسن به دنیا آمد و دومین فرزندمان شد، چون فرزند اولمان دختر و دومی پسر بود، به همسرم گفتم دیگر جنسمان جور شده و به همین دو فرزند اکتفا میکنیم. اما پس از شنیدن سخنان رهبر معظم انقلاب درباره ضرورت فرزندآوری، این سخنان تأثیر عمیقی بر من گذاشت و برایم تلنگری جدی بود.
وی افزود: در همان زمان توفیق یافتیم که به همراه همسر و دو فرزندمان، پیاده به کربلا مشرف شویم. در آن مسیر از امام حسین(ع) خواستم فرزندی سالم به من عنایت کند. پس از بازگشت، خداوند فرزند دیگری به ما داد. من نیز با تأسی از منویات رهبری و با نیت خدمت به آینده کشور و نیاز جامعه به افزایش جمعیت، تصمیم گرفتم این مسیر را ادامه دهم. انشاءا… اگر مشیت الهی باشد، فرزندانم هدیهای الهی هستند و این راه را با توکل بر خدا ادامه خواهیم داد.
گفتگو: محمد حسین تشکری
تنظیم: حدیثه امیریان
