حکایتِ معدنِ طلا و استکان‌های خالی؛ تولید خروارخروار، حقوقِ قطره‌چکانی!
در قهوه‌خانه‌ی آبادی، میانِ ریتمِ آشنای برخورد استکان و نعلبکی، همیشه بوی چای تازه با دودِ چپق و گلایه‌های اهالی درهم می‌پیچید؛ اما این روزها لحنِ گلایه‌ها رنگ‌وبوی دیگری دارد.
جوانکِ تازه‌کاری که هنوز بوی روغنِ ماشین‌آلات معدن از لباس‌هایش می‌آمد، با عصبانیت استکان را کوبید روی میز و گفت: «برادر من! الان دو ماه است از حقوق خبری نیست؛ تازه با منتِ تمام اطلاعیه زده‌اند که از این به بعد «نصفِ حقوق» را علی‌الحساب واریز می‌کنیم! انگار قسط و نانوا و صاحب‌خانه با نصفِ پولِ ما قانع می‌شوند!»
آن‌طرف‌تر، یکی از اهالی که با سر و روی خسته از بانک برگشته بود، آهی کشید و گفت: «صبحی بانک بودم؛ بنده خدا کارمند بانک با خجالت می‌گفت همه‌ی چک‌های کارگران برگشت خورده و سیستم عدم موجودی زده است! انگار حیاتِ این سیستمِ مالی، به خشک شدنِ جیبِ کارگر بسته است.»
آمیرزا که آرام و سنگین به چپقش پک می‌زد، دود را حلقه کرد به هوا و با خنده‌ای تلخ گفت: «آقا جان، کجای کارهایید؟ فاکتورهای کلانِ تجارت‌خانه هنوز تسویه نشده، تهِ کیسه خالی مانده که حقوق شما عقب افتاده! تجارت می‌لنگد، اما تنِ کارگر زیر بارِ قرض خرد شود که چه؟!»
در همین اثنا، مشهدی در حالی که خاکِ کارگاه و معدن روی شانه‌هایش نشسته بود، درِ قهوه‌خانه را باز کرد، روی صندلی نشست و سر به تأسف تکان داد: «به پیر و پیغمبر من در حیرتم! پسرم هر روز از معدن زنگ می‌زند و می‌گوید بابا! تولید رکورد زده، خروارخروار محصول بارِ ماشین‌ها می‌شود و می‌رود؛ پس چرا پولش برای حقوق و نانِ شبِ ما نمی‌رسد؟! نکند این کوه و کمر فقط برای دیگران طلا دارد و برای کارگرِ معدن آبادی،فقط سرفه‌های خاکی‌اش مانده؟!»
خلاصه؛ این حکایتِ تلخ و گزنده‌ی این روزهای اهالی است درباره معدنِ آبادی و حال و روزِ غریبش؛ معدنی که گویی در سرنوشتش نوشته‌اند هرچقدر هم سود و ثروت از دلِ این خاکِ تشنه بیرون بکشد، سهمِ کارگرش همیشه باید همین کلاف سردرگمِ بی‌سروسامانی باشد!
