تحولات پرشتاب منطقه و جهان بار دیگر این واقعیت را یادآوری میکند که ملتها زمانی میتوانند از منافع و امنیت خود پاسداری کنند که بر سرمایههای ملی، وحدت داخلی و استقلال تصمیمگیری تکیه داشته باشند. تاریخ نشان داده است که هرگاه اراده یک ملت نادیده گرفته شود و فشار، تهدید یا زور جایگزین گفتوگو و احترام متقابل گردد، نهتنها صلح پایدار شکل نمیگیرد، بلکه زمینههای بیاعتمادی و تنش نیز گسترش مییابد.
جمهوری اسلامی ایران در سالهای گذشته همواره با انواع فشارهای سیاسی، اقتصادی و امنیتی روبهرو بوده است. در چنین شرایطی، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، حفظ انسجام ملی، هوشیاری عمومی و حمایت از منافع کشور است. مذاکره، زمانی میتواند راهگشا باشد که بر پایه احترام متقابل، عدالت و رعایت حقوق طرفین انجام گیرد؛ اما اگر گفتوگو به ابزاری برای تحمیل خواستههای یکجانبه تبدیل شود، دیگر از فلسفه اصلی خود فاصله گرفته است.
در شرایط بحرانی، مردم بیش از هر زمان دیگری چشمانتظار حفظ امنیت، آرامش و ثبات هستند. حفاظت از جان شهروندان، زیرساختهای حیاتی، مراکز درمانی، راههای ارتباطی، منابع آب و دیگر تأسیسات عمومی، اصلی بنیادین در هر جامعهای است و آسیب دیدن این مراکز، صرفنظر از اینکه در کجا رخ دهد، آثار انسانی و اجتماعی گستردهای بر جای میگذارد. از اینرو، پایبندی همه طرفها به اصول انسانی و قواعد شناختهشده حقوق بینالملل در زمان مخاصمات، ضرورتی انکارناپذیر است.
ایران، کشوری با پیشینهای چند هزار ساله و تمدنی ریشهدار است. هویت ملی ایرانیان تنها در مرزهای جغرافیایی خلاصه نمیشود، بلکه بر پایه فرهنگی غنی، تمدنی دیرپا و تاریخی سرشار از مقاومت و پایداری استوار است. شاهنامه فردوسی، بهعنوان سند هویت و حماسه ایرانی، روایتگر روحیه ایستادگی، آزادگی و دفاع از سرزمین است؛ روحیهای که در مقاطع مختلف تاریخ این سرزمین نیز خود را نشان داده است.
در دوران دفاع مقدس نیز ملت ایران با وجود همه دشواریها، با تکیه بر وحدت و همدلی از تمامیت ارضی کشور دفاع کرد. آن تجربه تاریخی نشان داد که سرمایه اصلی هر کشور، مردم آن هستند و هرگاه ملت و مسئولان در کنار یکدیگر قرار گیرند، عبور از سختترین آزمونها نیز امکانپذیر خواهد بود. این تجربه همچنان میتواند چراغ راه امروز و فردای ایران باشد.
نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران نیز به عنوان بازوی دفاعی کشور، وظیفه صیانت از امنیت، استقلال و تمامیت ارضی را بر عهده دارند. توان دفاعی و آمادگی این نیروها، در کنار حمایت و اعتماد مردم، از مهمترین عوامل بازدارندگی در برابر تهدیدهای خارجی محسوب میشود. در عین حال، اقتدار دفاعی زمانی بیشترین اثر را خواهد داشت که با عقلانیت، تدبیر، انسجام ملی و تقویت سرمایه اجتماعی همراه باشد.
امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند همدلی، پرهیز از اختلافات داخلی و توجه به منافع ملی هستیم. عبور از شرایط دشوار، نیازمند مشارکت همه اقشار جامعه، مسئولیتپذیری مدیران، امیدآفرینی، تقویت اعتماد عمومی و حفظ وحدت ملی است. آینده ایران را نه تهدیدها، بلکه اراده، همبستگی و تلاش مردم آن رقم خواهد زد.
قرآن کریم نیز نوید میدهد: «إِنْ تَنْصُرُوا ا… يَنْصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ»؛ اگر در راه حق استقامت ورزید، خداوند شما را یاری خواهد کرد و گامهایتان را استوار خواهد ساخت. امید آنکه با تکیه بر ایمان، خرد، وحدت و همدلی، ایران عزیز همچنان مسیر عزت، امنیت و پیشرفت را با اقتدار ادامه دهد.
