دور سوم مرحله گروهی همیشه شبیه آخرین امتحان است؛ امتحانی که در آن نه فقط شاگردهای ممتاز، بلکه شاگردهای معمولی هم باید ثابت کنند که حق ادامهدادن دارند.
در جامجهانی ۲۰۲۶ هم همین اتفاق افتاد؛
از تیمهای بزرگ گرفته تا تیمهای متوسط و حتی تیمهایی که تا دقیقه آخر جنگیدند، همه در این دور چهره واقعیشان را نشان دادند.اسپانیا در این دور مثل تیمی ظاهر شد که تازه یادش افتاده فوتبالش چقدر میتواند ترسناک باشد؛
فوتبال مالکانه، پاسهای سریع و حملههای بیوقفه.
فرانسه اما با آرامش جلو رفت؛ تیمی که بلد است چطور بدون هیجان اضافه، بازی را ببرد.
آرژانتین هم با تجربه و نظم، مسیرش را بدون دردسر ادامه داد.اما دور سوم فقط صحنه قدرتنمایی مدعیها نبود.
چند تیم مثل اروگوئه، کرواسی و الجزایر با فوتبال ساده اما دقیق صعود کردند؛
تیمهایی که شاید چشمها را خیره نکردند، اما یک ویژگی مهم داشتند: اشتباه نکردند.
در مرحله حذفی، همین تیمها معمولاً خطرناکترند.در طرف دیگر، چند تیم هم قربانی لحظهها شدند؛
یک گل دیرهنگام، یک اشتباه کوچک یا یک نیمه بد کافی بود تا رؤیای یک کشور تمام شود.
دور سوم بیرحم بود و نشان داد که فاصله بین صعود و حذف، گاهی فقط یک ثانیه است.و ایران…
ایران در این دور دنبال نمایش نبود؛ دنبال بقا بود.
با یک بازی منطقی و کمریسک، خودش را در داستان نگه داشت و حالا چشمانتظار جدول تیمهای سوم است.
ایران هنوز زنده است—و همین برای ادامه مسیر کافی است.در مجموع، دور سوم مرحله گروهی ۲۰۲۶ نشان داد که جام تازه دارد جدی میشود؛
قهرمانها کمکم از دل بازیها بیرون میآیند،
تیمهای بیادعا آرامآرام بالا میآیند،
و مرحله بعد جایی است که اشتباه فقط یک اشتباه نیست، پایان است…
جعفرزاده
