تصاویر خشن برای همیشه در حافظه تصویری کودک ثبت میشوند. دکتر جوان کنتر، روانشناس مشهور، در تحقیقات خود نشان داد از ۱۰۳ دانشجویی که درباره تجربه کودکیشان پرسیده شد، ۹۶ نفر وحشت ناشی از یک فیلم یا برنامه تلویزیونی را سالها بعد به شفافیت به خاطر میآوردند . یکچهارم این دانشجویان هنوز هم اثرات آن ترس را در بزرگسالی احساس میکردند.
کودکانی که تصاویر ترسناک میبینند، دچار کابوسهای شبانه، مشکلات خواب و بیقراری میشوند. نور آبی صفحه نمایش نیز با سرکوب هورمون ملاتونین، این مشکلات را تشدید میکند.
کودکان خردسال توانایی تفکیک میان داستان خیالی و واقعیت را ندارند. تحقیقات نشان میدهد تا سن ۷-۸ سالگی، گفتن این جمله که «این فیلم واقعی نیست» هیچ کمکی به کاهش ترس کودک نمیکند . برای یک کودک پیشدبستانی، هیولایی که در تلویزیون میبیند به اندازه موجودی که در اتاق خوابش منتظر اوست، واقعی و ترسناک است.
کودکانی که به طور مداوم در معرض تصاویر خشن هستند، به تدریج پاسخ عاطفی کمتری به خشونت نشان میدهند. این پدیده که «کاهش حساسیت» نامیده میشود، باعث میشود خشونت برای کودک به امری عادی تبدیل شود . آکادمی اطفال آمریکا تأکید میکند که قرار گرفتن در معرض خشونت رسانهای، رفتار پرخاشگرانه را در کودکان افزایش میدهد .
کودکان از طریق مشاهده یاد میگیرند. وقتی شخصیتهای فیلم یا بازیهای ویدئویی با خشونت به اهدافشان میرسند، کودک این پیام را دریافت میکند که پرخاشگری روشی مؤثر برای حل مشکلات است . تحقیقات نشان داده بازیهای خشن ویدئویی با افزایش رفتارهای تهاجمی در کوتاهمدت و بلندمدت ارتباط مستقیم دارند .
یلدا سادات میرعلمی
