پزشک؛ در میانه دانش و درد / تکرارِ سوگندِ بقراط در آینه‌یِ رنجِ مردم
در روز پزشک، وقتی هزینه‌های درمان و گرانیِ معیشت، باری بر دوشِ مردم گذاشته است، نقش “اخلاق پزشکی” بیش از هر زمان دیگری رخ می‌نماید. پزشکِ واقعی، کسی است که پیش از نوشتنِ نسخه، به شرایطِ دشوارِ بیمار می‌اندیشد؛ چرا که در جامعه‌ی ما، برخوردِ صبورانه و درکِ دردهایِ اقتصادی، به اندازه خودِ درمان، ارزشمند و مرهم‌بخش است.
تقویم، یک روز را به نام «پزشک» آذین بسته است؛ روزی برای تکریمِ دانش و مهارتی که همواره با «امید» گره خورده است. اما شاید زیباترین تعبیر از مقام پزشک، آن باشد که او را «امانت‌دارِ جان» بنامیم؛ امانتی که در شهرهای صنعتی و معدنی چون بافق، ارزش و ظرافتی دوچندان می‌یابد.
نام‌گذاری روز پزشک، نه تنها فرصتی برای تجلیل از دانش‌آموختگانِ علم پزشکی، که مجالی برای بازخوانیِ رسالتِ سنگینِ «دردشناسی» است.
پزشک در جامعه‌ی ما، تنها یک متخصصِ نسخه و درمان نیست؛ او پناهگاهی است که بیمار، پس از رنجِ بیماری و نگرانی‌های معیشتی، به امیدِ گشایش، درِ مطبش را می‌کوبد.
پزشک مهربان، آیینه تمام‌نمایِ رنجِ مردم
در شرایطی که هزینه‌هایِ زندگی و گرانیِ درمان، باری بر دوشِ مردم گذاشته است، «اخلاقِ پزشکی» بیش از هر زمان دیگری رخ می‌نماید. پزشکِ دردمند، کسی است که پیش از آنکه به «نسخه» بیندیشد، به «شرایطِ بیمار» فکر می‌کند. رعایتِ حالِ افرادی که از دور و نزدیک، با هزار امید و گاه با تنگنایِ مالی به مطب می‌آیند، همان جوهره‌ی اصلیِ سوگندِ بقراط است که می‌گوید: «مصلحتِ بیمار را بر هر چیزی مقدم بشمار».
گاه، یک برخوردِ صبورانه، یک گوشِ شنوا برای شنیدنِ دردهایِ ناگفته‌ی یک بیمار یا توصیه‌ای دلسوزانه برای کم کردنِ هزینه‌های غیرضروریِ آزمایش‌ها، ارزشی کمتر از خودِ درمان ندارد. مردمِ ما، پزشک را تنها در قامتِ «علم» نمی‌بینند، بلکه او را تکیه‌گاهی می‌دانند که در روزهایِ سخت، شانه‌به‌شانه با آن‌ها برای سلامت می‌جنگد.
تطبیقِ دانش و همدلی؛ نیازِ امروزِ جامعه
در این روزِ گرامی، از پزشکانِ فرهیخته‌ی شهرمان که دلسوزانه، فارغ از هیاهوها، در صفِ اولِ تأمینِ سلامتِ این دیار ایستاده‌اند، سپاسگزاریم. اما این سپاس، همراه با یک آرزوست: اینکه «مطب و درمانگاه و بیمارستان»، همواره جایی بماند برای آرامش، نه دغدغه‌ای مضاعف.
امیدواریم در آیینه‌یِ اخلاقِ پزشکی، نگاهِ انسانی به بیمار، همچون مهارتی تخصصی، سرلوحه‌ی کارها قرار گیرد. چرا که هیچ دانشی بالاتر از آن نیست که در کنارِ بهبودِ تن، مرهمی بر جانِ پر رنجِ بیمار باشد و هیچ افتخاری، بالاتر از لبخندِ رضایتِ مادری یا کارگری نیست که با اطمینان از مطبِ پزشک خارج می‌شود.
روز پزشک، فرصتی است تا بار دیگر یادآور شویم که طبابت، هنری است که در پیوندِ میانِ علم و عطوفت شکل می‌گیرد. بر تمامی پزشکانی که با تکیه بر دانشِ خویش و با چشم‌پوشی از منافعِ شخصی، دستگیرِ مردمِ نجیبِ بافق هستند، درود می‌فرستیم و آرزو می‌کنیم که نورِ علم‌شان، همواره با گرمایِ مهربانی و درکِ عمیقِ دردهایِ جامعه، درخشان‌تر بماند.
ناهید مظفری|
🗞 این خبر در شماره ۱۲۳۸ صفحه ۴ روزنامه چاپ شده است.
