جامجهانی ۲۰۲۶ این روزها دوباره جهان را زیر یک هیجان مشترک جمع کرده؛
از استادیومهای غولپیکر آمریکا و مکزیک و کانادا، تا محلههای کوچک خاطره انگیز و دنجی مثل بافق.
در این روزها آدم میفهمد فوتبال فقط یک بازی نیست؛
یک حالوهواست، یک شور جمعی، یک بهانه برای کنار هم بودن.اما درست وسط همین شور جهانی، یک سؤال در بافق بیشتر از همیشه خودش را نشان میدهد:چطور ممکن است در شهری که جوانان آن، اینقدر فوتبالدوستاند، با وجود این تعداد زمین چمن مصنوعی در محلات مختلف، اما فوتبال در این محلات که زمینه ساز فوتبال شهر در آینده خواهند بود فوتبالی با سازمان دهی نداشته باشیم؟
شهرداری بافق در سالهای اخیر چندین زمین چمن مصنوعی در نقاط مختلف شهر افتتاح کرده؛
اما پرسش مردم همچنان هنوز هم پابرجاست:
این زمینها بعد از افتتاح به چه کسی تحویل داده شدهاند؟ چرا هر بار از کنار این چمنها عبور میکنیم، همان صحنه تکراری را میبینیم:
دو نفر با یک توپ پلاستیکی وسط زمین میدوند؛
نه تیمی، نه مربیای، نه برنامه تمرینیای، نه مسابقهای.
این زمینها مگر قرار نبود محل رشد ردههای پایه، آکادمیها و تیمهای محلی باشند؟پس متصدی کجاست؟ مربی کجاست؟ برنامه تمرین کجاست؟
تعداد بازیکن هر زمین مشخص شده؟ تیمسازی شده؟ مسابقهای تعریف شده؟
یا جواب همه اینها همان «خیر» بزرگی است که سالهاست در ورزش بافق تکرار میشود.چمن مصنوعی اگر فقط افتتاح شود و بعد رها شود، اسمش پیشرفت نیست؛
این فقط یک ویترین سبز است که از دور قشنگ است و از نزدیک بیبرنامه.
این در حالی است که فوتبال بافق سالها روی شانههای پیشکسوتانی که بدون جیره و مواجب تیم میساختند، زنده مانده، ولی پیشکسوتان تیم ها متاسفانه به حاشیه رانده شده اند .واقعا تیم های سازنده ای همچون راه آهن بافق کجا رفتند؟!
و امروز این سؤال، جدیتر از همیشه مطرح است:آقایان مسئول، برنامه شما برای فوتبال بافق چیست؟
فوتبال این شهر دکور نمیخواهد؛
مدیریت میخواهد، مربی میخواهد، تیم میخواهد، مسابقه میخواهد.و چه زمانی بهتر از همین روزهای جامجهانی؟
وقتی جهان، فوتبال را جدی گرفته،
وقت آن است که بافق هم فوتبال خودش را جدی بگیرد..
جعفرزاده
