شنبه، نهم اسفندماه سال 1404، در ساعت 9 و 45 دقیقه! شراره های ظلم و ستم بخش هایی از آسمان آبی ایران را در خود فرو برد. این بار خود اهریمن با تمامی تجهیزات نظامیش به نبرد با نیکی ها آمد، اهریمنی که مدت 47 سال در پس پرده افسون و نیرنگ می بافت و برای ایران و ایرانی دسیسه می چید، به یکباره دست شرارت و تعدی خود را از آستین منحوس ناجوانمردیش بیرون آورد! ابلیس پلید باز چنگ زد و دندان تیز کرد. گلی از میان وطن رفت! رهبری والامقام از میان عاشقانش پر کشید، نوگلانی زیبا در میناب در باغ علم و دانش پرپر شدند! فرماندهان رشید و شجاع ما را ناجوانمردانه به شهادت رساندند و چه عزیزانی بی دفاع، در زیر آوارها بر اثر راکت های کرکسان گرگ صفت شهید شدند.
جنگ آمریکایی و صهیونیستی با دولت و ملت ایران آغار شد و اکنون در نهمین روز آن به سر می بریم. رزمندگان اسلام اعم از ارتشی و سپاهی، نیروهای انتظامی و امنیتی، بسیجیان و تک تک ملت غیور ایران در برابر تجاوزات این دو عنصر شوم اهریمنی ایستاده اند. همه پای کار آماده ایم! خیابان ها را رها نکرده ایم! دست به دعا برداشته ایم! از درگاه حضرت حق نصرت و پیروزی برای این ملک اهورایی داریم و از درگاه پاک و مقدسش درخواست داریم؛ ما را در تحمل غم این مصیبت بزرگ، صبور و بردبار قرار دهد!
داغی بزرگ است که پدر امت را مظلومانه از دست دادیم؛ اما ایران و ایرانی می داند که چگونه سوگ عزیزانش را به حماسه ایی خروشان تبدیل کند! پرچم آن رهبر شهید را همچنان بالا در اهتزار نگاه دارد و در برابر تجاوز متجاوزان به این آب و خاک محکم تر از پیش بایستد! این راهی است که تمام آزادگان جهان به تاسی از مکتب سرخ عاشورا به یاد دارند! و مردمان این پرچم را به دست منجی عالم بشریت خواهند سپرد. « نصر من ا… و فتح قریب»
