خوابِ راحتِ ممل و بیداریِ قیمتها!

ممل، همان پیرمرد سادهدل آبادی، با چشمانی خسته و شانههایی زیر بار سنگین روزگار خمیده، خودش را به درِ خانه آقا تقی – دانای آبادی و مرهم دردهای اهالی – رساند. خودش را روی سکوی سیمانی انداخت، آهی از ته دل کشید و با صدایی لرزان گفت:
«آقا تقی، دیگر حالم خوش نیست! خواب و خستگی تمام وجودم را در بر گرفته و یارای نوشتن و حسابکتاب کردن خاطرات این روزگار را ندارم! چشمانم سنگین شده و مغزم دیگر کشش این همه قیمتهای نجومی را ندارد. راستش نمیدانم چه بنویسم و از کجا بنویسم؛ از گرانی بازار بگویم یا از جیب خالی خودم؟»
آقا تقی که خودش هم از گرانی سر در گم بود و با چشمانی خیره به فهرست بلندبالای اجناس نگاه میکرد، با تأسف سر تکان داد و گفت: «حق داری ممل جان! وقتی دخل و خرج مثل لاکپشت و خرگوش دو تا دنیای جدا دارند، آدم هم خوابش میگیرد و هم حوصلهاش سر میرود.»
ممل همانطور که پلکهایش روی هم میافتاد، زیر لب زمزمه کرد:
«نمیدانم چه بلایی سر این دنیا آمده، ولی آقا تقی... یک آرزو در دل دارم و هر شب پیش خدا تکرار میکنم؛ آرزو دارم بالاخره یک روز خیلی از این چیزها سر جای خودش قرار بگیرد، حق به حقدار برسد و ظالمان و گرانفروشان این روزگار، به سزای اعمال و کاسبیهای بیحسابوکتاب خود برسند! مگر میشود ظلم تا همیشه بیسزا بماند؟»
آقا تقی لبخند تلخی زد، پتویی روی شانههای خسته ممل انداخت و گفت: «بخواب ممل جان، بخواب... شاید در خواب ببینی روزی را که حساب ظالمان صاف شده است، چرا که در بیداری، نرخها آنقدر تند میدوند که هیچ قانونی به گردشان نمیرسد!»




