بررسی چالش‌های مدیریت شهری بافق در تطبیق با استانداردهای حرفه‌ای

در بافق مجموعه‌ای از تصمیم‌های پراکنده شهری دیده می‌شود که با استانداردهای پایهٔ مدیریت شهری همخوانی ندارد.

دسترسی ایمن و نزدیک

نخست، نرده‌گذاری سرتاسری بلوارها بدون پیش‌بینی پل عابر در نقاط پرتردد، برخلاف اصل «دسترسی ایمن و نزدیک» است و شهروندان را مجبور می‌کند ده‌ها متر مسیر اضافه طی کنند. این شیوهٔ طراحی، به‌جای تسهیل عبور مردم، عملاً محدودیت ایجاد می‌کند.

در میدان‌های شهر نیز سازه‌های بلند و بی‌معنا نصب شده‌اند؛ در حالی‌که طبق اصول هویت‌بخشی شهری، هر سازه باید پیام، کارکرد یا روایت مشخص داشته باشد. وقتی شهروندان برای فهم معنای سازه‌ها مجبور به پرس‌وجو می‌شوند، یعنی طراحی بدون مخاطب انجام شده است.

احداث شهربازی

احداث شهربازی در کنار پیاده‌رو خیابان مسجد جامع نیز با استانداردهای فضای عمومی تناقض دارد. در فضایی که معمولاً باید محل مغازه و کاربری سبک باشد، سازهٔ تفریحی حجیمی قرار گرفته که مسیر عبور مردم را تنگ کرده و حق دسترسی ایمن را مختل می‌کند. پیاده‌رو محل عبور شهروندان است، نه محل استقرار کاربری‌های سنگین و شلوغ.

پارک تازه‌احداث‌شده در همین‌خیابان نیز در بخش‌هایی دارای خرابه‌ها و گودهای عمیق است؛ در حالی‌که طبق استانداردهای ایمنی، پارک باید امن‌ترین نقطهٔ شهر باشد و هیچ فضای رهاشده یا گود خطرناک نباید در محدودهٔ آن باقی بماند.

در نهایت، مسیرهایی در شهر وجود دارد که نه کوچه‌اند و نه خیابان، اما روزانه صدها خودرو از آن عبور می‌کنند. این مسیرها در بخش‌هایی باریک و در بخش‌هایی پهن می‌شوند؛ اگر خیابان‌اند باید تعریف و تابلوگذاری مشخص داشته باشند، و اگر کوچه‌اند باید کاربری و ظرفیتشان روشن باشد. این وضعیت با اصول «طبقه‌بندی معابر» و «سامان‌دهی ترافیک» در تضاد است.مجموع این موارد نشان می‌دهد که تصمیم‌های شهری بیشتر بر پایه سلیقه و اقدام‌های موردی گرفته می‌شود تا استانداردهای حرفه‌ای و نیاز واقعی مردم. اصلاح این روند، شرط لازم برای داشتن شهری ایمن، قابل‌زیست و قابل‌فهم است.

جعفرزاده|